Mijn naam is Zoë. Ik ben 19 jaar oud en bijna 2 jaar bekeerd, maar als sinds mijn 13e geïnteresseerd in de Islam. 

Als jong meisje voelde ik me vaak nergens echt thuis. Op school gingen we af en toe naar de kerk en kregen we godsdienstles, maar de concepten zoals de Drie-eenheid begreep ik nooit helemaal. Ik ben iemand die altijd een nieuwsgierigheid heeft gehad naar verschillende culturen en religies, maar in het christendom miste ik iets fundamenteels dat ik niet goed kon plaatsen. Het leek alsof het iets was dat gewoon moest worden geloofd, maar ik had moeite om deze abstracte en complexe gedachtegang te omarmen.

Toen ik 13 jaar oud was, ging ik voor het eerst naar Bosnië, het land waar een deel van mijn vaders kant vandaan komt. Daar kwam ik voor het eerst echt in aanraking met de islam, maar dan op een manier die totaal anders was dan hoe ik het in de media had gezien. Het was een moment van diepe verwondering en iets in mijn hart voelde een verbinding die ik niet kon uitleggen.

Vanuit dat moment groeide er iets in mij , een gevoel van verbondenheid, alsof de islam op de een of andere manier altijd al een deel van mij was. Naarmate ik ouder werd, nam mijn interesse in de islam alleen maar toe. Het voelde alsof ik een stukje van mezelf ontdekte dat ik eerder niet had kunnen vinden. Ik begon vriendschappen te sluiten met islamitische meisjes, omdat ik me meer met hen verbonden voelde dan met ongelovige mensen. Zonder dat ik zelf moslim was, begon ik waarden van de islam in mijn leven te integreren. Ik vond het belangrijk om respectvol en bescheiden te kleden, en ik had geen interesse in alcohol of andere dingen waar jongeren vaak mee experimenteren.

Hoe meer kennis ik opdeed, hoe meer ik de logica en schoonheid van de islam begon te begrijpen. Zelfs al vond ik sommige dingen moeilijk te bevatten, mijn hart was steeds sterker verbonden met het geloof. Ik bewonderde de vastberadenheid en kracht van moslims in hun geloof, en de manier waarop zij zich voor hun overtuigingen uitsteken, bracht me steeds dichter bij mijn eigen verlangen om moslim te worden.

Op mijn 17e begon ik steeds vaker te denken dat ik niet wilde sterven als ongelovige, maar ik was jong en de gedachte om zo’n grote stap te zetten, voelde spannend. Ik wist niet wat mijn ouders ervan zouden vinden, en dat maakte de keuze moeilijk. Toen ik 18 werd, besloot ik dat ik niet langer moest wachten. Diezelfde week sprak ik de shahada uit, met een hart dat vol vreugde en verlichting was. Al mijn angsten vielen van me af, en ik voelde de vrede die alleen Allah kan geven.

Mijn ouders waren gelukkig heel ondersteunend en accepteren mij in mijn geluk. Ik kan me nu niet meer voorstellen om geen moslim te zijn. Het geloof heeft mijn leven veranderd en de zegeningen die Allah me heeft gegeven zijn onbeschrijfelijk. Ik ben dankbaar dat Hij mij naar de islam heeft geleid, en ik weet dat het geloof altijd een deel van mijn reis zal zijn, een reis die ik met Zijn leiding en zegeningen blijf voortzetten.

Vandaag de dag ben ik bijna 20 jaar en draag ik alhamdulillah sinds twee maanden de hijab. Dit was voor mij een grote stap, een stap die ik lange tijd spannend vond. Ik maakte mezelf gek met negatieve gedachtes, twijfels en angsten over wat anderen zouden denken. Toch besloot ik, door vertrouwen op Allah, deze stap te zetten. En alhamdulillah, achteraf voelt het zo goed en heb ik geen enkel negatief moment meegemaakt. Het is een zegen en een teken van de rust die ik in mijn geloof heb gevonden. Ik ben dankbaar voor de kracht die Allah mij heeft gegeven om deze stap te zetten en voor de kalmte die Hij in mijn hart heeft gebracht.